ตอนที่ 7 การมองเห็นที่วุ่นวาย
ตอนเที่ยงในช่วงเวลาพักกลางวัน แสงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้าไปในห้องทำงานทำให้ในห้องนั้นสว่างไสว ซ่งลุ่ยที่นั่งอยู่ในตำแหน่งงานใหม่ แต่ทว่าบนใบหน้าของซ่งลุ่ยกลับไม่ได้แสดงออกว่ามีความสุขกับการเริ่มต้นกับการทำงานใหม่นี้เลย บนใบหน้าของเขามีเพียงความรู้สึกเป็นทุกข์และกลัดกลุ้มใจ
หลังจากที่ผ่านการทำงานในตอนเช้ามา ก็ถือได้ว่าเป็นเช้าที่สร้างความกลุ้มอกกลุ้มใจให้แก่ซ่งลุ่ยเป็นอย่างมาก ทุกคนนั้นมาให้เขาจัดการนู่นจัดการนี่ให้ แต่ตัวเขาทำไม่ได้ ให้เขาไปจัดการปัญหาต่าง ๆ ตัวเขาเองก็ดันทำได้ไม่ดีอีก สำหรับการได้มาทำงานเป็นผู้ช่วยโดยไม่มีต้นสายปลายเหตุอย่างซ่งลุ่ยนั้น ในใจของเขาก็รู้สึกได้ถึงความขื่นขมและความยากลำบากแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของเขาเมื่อเช้านี้นั้น ตอนนี้คาดว่าคงจะได้ยินไปถึงหูของประธานจางแล้ว เฮ้อ ดูเหมือนว่าตัวเขาจะสูญเสียตำแหน่งงานนี้ไปในไม่ช้า !
ทำงานไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฉันไม่สามารถทำงานนี้ได้จริง ๆ ถึงแม้ว่าเขาจะอาศัยการชื่นชมและพิจารณาคุณค่าของแจกันเพื่อให้ตัวเขาได้ตำแหน่งนี้มา แต่ทว่ามันคือสิ่งที่เขาทำได้จริง ๆ ไม่ใช่เริ่มจากงานผู้ช่วยที่ไม่มีต้นสายปลายเหตุ !
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซ่งลุ่ยซึ่งเคยเป็นเพียงแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ นั้นไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะพาตัวเองก้าวมาถึงจุดจุดนี้ได้ โดยส่วนตัวแล้ว เขาคิดว่านี่เป็นเหมือนความฝัน ถ้าไม่ใช่เพ...
ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น