ระบบพลิกชีวิต 007 นิ้วชี้ฟื้นฟู

ระบบพลิกชีวิต 007 นิ้วชี้ฟื้นฟู

ในบรรดาตัวเลือกของวงล้อสุ่มรางวัลครั้งนี้ เยี่ยชิงเหอพบว่าตัวเลือกเกี่ยวกับการฟื้นฟูร่างกายมีมากกว่าครั้งก่อน

ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าแต่ละครั้งคงมีความแตกต่างกันบ้าง

เมื่อเข็มชี้ค่อย ๆ หมุนช้าลง หัวใจของเยี่ยชิงเหอก็เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากคอ

เพราะถ้าหากเป็นไปตามความเร็วในการหมุนตอนนี้ จุดที่เข็มชี้จะหยุดลงในท้ายที่สุดมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นตัวเลือกฟื้นฟูการทำงานของนิ้วชี้ขวา

แม้จะเป็นเพียงการฟื้นฟูแค่นิ้วเดียว แต่เยี่ยชิงเหอรู้สึกว่ามันดีกว่าไอ้ทักษะแฮกเกอร์ระดับต้นหรือความเชี่ยวชาญความรู้ด้านการเงินอะไรนั่นตั้งเยอะ

“อีกนิด! อีกนิด! อีกนิด!!!”

เมื่อมองดูมันขยับเข้าใกล้เรื่อย ๆ เยี่ยชิงเหอก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา

และเข็มชี้ก็เป็นไปตามที่เขาคิดในท้ายที่สุด มันค่อย ๆ ขยับไปที่ตัวเลือกฟื้นฟูการทำงานของนิ้วชี้ขวา แม้จะเพิ่งขยับเข้าสู่ตัวเลือกนี้ แต่ก็ชี้ไปที่มันจริง ๆ

“เย่!!!”

เยี่ยชิงเหออดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังลั่นออกมา

ในที่สุดก็เห็นความหวังในการฟื้นฟูขึ้นมาบ้างแล้ว แม้จะมีเพียงแค่นิ้วเดียว แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่ขยับไม่ได้เลยสักส่วนของร่างกาย เยี่ยชิงเหอก็ยังดีใจแทบแย่!!!

เยี่ยต้าลี่ที่กำลังก้มตัวใช้มือล้วงท่อระบายน้ำอยู่ข้างนอกร่างแข็งทื่อ อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง

เขาเหมือนจะได้ยินเสียงร้องของเยี่ยชิงเหอ แต่พอตั้งใจฟังกลับไม่ได้ยินแล้ว มีเพียงเสียงฝนและเสียงน้ำตกจากชายคา

“เป็นอะไรไป ต้าลี่? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับไปล่ะ?”

เยี่ยต้าลี่ลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับ เพื่อนบ้านรู้สึกแปลกใจ แม้ท่อระบายน้ำจะล้วงออกมาได้บ้างแล้ว แต่ยังไม่โล่งสนิท ทำไมเยี่ยต้าลี่ถึงเลิกทำล่ะ?

“ผมนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เดี๋ยวค่อยมาทำต่อ!”

ตอนนี้เยี่ยต้าลี่ไม่สนใจเรื่องนี้แล้ว เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเยี่ยชิงเหอที่อยู่ในบ้าน

ในสถานการณ์ปกติเยี่ยชิงเหอจะไม่มีทางส่งเสียงแบบนี้ออกมา เขาต้องทำให้กระจ่าง

“ชิงเหอ เป็นอะไรไป?”

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เยี่ยต้าลี่ก็พบว่าเยี่ยชิงเหอที่อยู่บนเตียงกำลังยิ้มอย่างมีความสุขจนน้ำตาไหล จึงรีบเดินเข้ามาคุกเข่าข้างหนึ่งที่ข้างเตียงแล้วถามขึ้น

“มือขวา นิ้วชี้ขวาขยับได้แล้ว!!!”

แม้จะเพิ่งประสบกับภาวะอัมพาตทั้งตัวมาแค่สองวัน แต่เยี่ยชิงเหอก็ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เขารู้สึกว่ารสชาตินี้ต่อให้เป็นสิบยอดทัณฑ์ทรมานแห่งราชวงศ์ชิงก็ยังเทียบไม่ติด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อก่อนวันซืนเขายังเป็นคนปกติที่วิ่งเต้นได้ จู่ ๆ ก็ถูกจับยัดเข้ามาอยู่ในร่างที่ขยับได้แค่หัว ไม่ว่าใครก็ต้องทนไม่ได้

“จริงเหรอ!!! จริงใช่ไหม!! ลูกรีบขยับให้พ่อดูหน่อย!! ให้พ่อดูหน่อย!!! โฮ!!!”

เยี่ยต้าลี่ตื่นเต้นกว่าเยี่ยชิงเหอมาก รีบดึงมือของเยี่ยชิงเหอขึ้นมาแล้วให้เยี่ยชิงเหอขยับนิ้ว หลังจากเห็นว่านิ้วสามารถขยับได้เล็กน้อยภายใต้การควบคุมของเยี่ยชิงเหอจริง ๆ ชายวัยสี่สิบกว่าก็ร้องไห้ออกมาราวกับเด็ก

สามปีแล้ว!!!

สามปีแล้ว!!!

เขาทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายและทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านไปนับไม่ถ้วน พบผู้เชี่ยวชาญและนักต้มตุ๋นมานักต่อนัก เข้าออกโรงพยาบาลมานับไม่ถ้วน คิดหาวิธีมาสารพัด คิดว่าเยี่ยชิงเหอที่หล่อเหลาของตนจะต้องนอนอยู่บนเตียงไปตลอดกาลเสียแล้ว ผลลัพธ์คือตอนนี้กลับมีจุดเปลี่ยน!!!

เขาดีใจมากจริง ๆ !!!

ความหวาดกลัว ความคับแค้นใจ และความไม่ยินยอมที่สะสมอยู่ในใจมาตลอดช่วงเวลานี้ ราวกับถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับน้ำตาในวินาทีนี้

“พ่อ สามปีมานี้ลำบากพ่อแล้ว!!”

เยี่ยชิงเหอมีความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิม รู้ดีว่าชายที่ร้องไห้เหมือนเด็กคนนี้ต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างตลอดสามปีที่ผ่านมา

“ไม่ลำบาก! ไม่ลำบากเลย!! ขอแค่ลูกหายดี ต่อให้ต้องกินความขมขื่นมากกว่านี้พ่อก็ไม่ลำบาก ลูกรัก เราไปโรงพยาบาลกันเถอะ ตอนนี้เราไปโรงพยาบาลกันเลย ให้หมอพวกนั้นดูหน่อยว่าอาการของลูกดีขึ้นแล้วใช่ไหม มีวิธีรักษาแล้วใช่ไหม...”

“พ่อ!”

“ก่อนหน้านี้พวกเขาบอกว่าหาสาเหตุไม่พบ ลองมาตั้งหลายวิธีก็ไม่ได้ผล ตอนนี้มีสัญญาณที่ดีขึ้นแล้ว น่าจะหาสาเหตุเจอแล้วใช่ไหม? ไป!! เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย...”

“พ่อ!!!”

จู่ ๆ เยี่ยต้าลี่ก็ลุกขึ้นยืน สีหน้าตื่นเต้นพลางเก็บข้าวของเตรียมจะพาเยี่ยชิงเหอไปโรงพยาบาล เขาดีใจเกินไปแล้วจริง ๆ เขาอยากให้หมอดูเดี๋ยวนี้เลย ว่าเยี่ยชิงเหอสามารถรักษาได้แล้วใช่ไหม มีวิธีแล้วใช่ไหม!!

ตื่นเต้นจนลืมไปว่าข้างนอกฝนกำลังตกหนัก ตื่นเต้นจนไม่ได้ยินเสียงเรียกของเยี่ยชิงเหอ

เยี่ยชิงเหอทำได้เพียงเพิ่มระดับเสียงแล้วตะโกนเรียกดัง ๆ อีกครั้ง ถึงจะเรียกสติเยี่ยต้าลี่กลับมาได้

“หืม? มีอะไรเหรอ?”

“ตอนนี้มันดึกมากแล้ว หมอที่โรงพยาบาลก็เลิกงานกันหมดแล้ว อีกอย่างตอนนี้ข้างนอกฝนก็ยังตกหนัก ต่อให้อยากไปก็ไปไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อผมมีสัญญาณที่ดีขึ้นแล้ว ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะค่อย ๆ ฟื้นฟูได้ ไม่ต้องรีบไปโรงพยาบาลหรอก อีกอย่างไปโรงพยาบาลก็เสียเที่ยวเปล่า ก่อนหน้านี้พวกเขาหาสาเหตุไม่พบ ตอนนี้ก็หาไม่พบหรอก”

เยี่ยชิงเหอไม่ค่อยอยากไปโรงพยาบาล เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าถ้าหมอรู้ว่าร่างกายเขาฟื้นฟูแล้ว จะอยากทำการวิจัยอะไรกับเขาหรือเปล่า

ท้ายที่สุดแล้วก่อนหน้านี้ก็ตรวจมาหมดทุกอย่างแล้ว หาสาเหตุไม่พบเลยแม้แต่น้อย กินยาไปสารพัดก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด

“ใช่ ๆ ๆ!!! ตอนนี้ไปไม่ได้ พรุ่งนี้เราค่อยไป ชิงเหอ โรงพยาบาลเราก็ยังต้องไป ตอนนี้มีอาการดีขึ้นแล้ว เราต้องให้หมอดู เผื่อว่าจะมีวิธีล่ะ? ไม่แน่อาจจะเป็นเพราะวิธีการรักษาก่อนหน้านี้เริ่มเห็นผลแล้วก็ได้นะ?”

แต่เยี่ยต้าลี่ไม่ได้คิดแบบนั้น!

ต่อให้หมอก่อนหน้านี้จะหาสาเหตุไม่พบ และรักษาเยี่ยชิงเหอไม่หาย แต่คนพวกนี้ก็คือผู้เชี่ยวชาญที่สุดแล้ว ตอนนี้อุตส่าห์มีอาการดีขึ้น ถ้าไม่ไปให้ผู้เชี่ยวชาญพวกนี้ดูเขาก็คงไม่สบายใจ

พูดจบ เยี่ยต้าลี่ก็หาเบอร์โทรศัพท์ของผู้เชี่ยวชาญที่เคยให้ไว้ แล้วโทรหาผู้เชี่ยวชาญ

เมื่อมองดูท่าทางของเยี่ยต้าลี่ที่กำลังบอกผู้เชี่ยวชาญปลายสายอย่างตื่นเต้นเรื่องนิ้วมือของตนที่ขยับได้ เยี่ยชิงเหอก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ต่อให้เขาพูดจนปากเปียกปากแฉะ เยี่ยต้าลี่ก็คงไม่ยอมที่จะไม่ไปโรงพยาบาลอยู่ดี

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ เมื่อมองดูเยี่ยชิงเหอที่ไม่พูดอะไรอยู่บนเตียง เยี่ยต้าลี่ก็คิดว่าเขากำลังกังวลเรื่องเงิน

“เรื่องเงินลูกไม่ต้องเป็นห่วง สองสามเดือนมานี้พวกเราไม่ได้ใช้เงินอะไร พ่อยังพอเก็บเงินไว้ได้บ้าง ขอแค่ลูกหายป่วย พ่อสามารถไปเป็นคนขับรถรับจ้างตอนกลางคืนได้อีก พ่อยังหนุ่ม ยังทำไหว!”

คำพูดที่เยี่ยต้าลี่พูดพร้อมรอยยิ้มทำให้เยี่ยชิงเหอรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

พ่อยังหนุ่ม!!

คนอายุสี่สิบกว่าแล้ว สามปีมานี้พุงพลุ้ย ๆ ก็หายไป คนก็ผอมลงไปหลายรอบ ดูแก่ขึ้นอย่างน้อยสิบปี ยังจะหนุ่มอีกหรือ?!

เงิน!!!

ในใจเยี่ยชิงเหออยากจะหาเงินให้ได้สักก้อนในเวลาอันสั้นอย่างเร่งด่วน

ทีมงานรายการอี้จั้นเต้าตี่บอกแล้วว่า ขอแค่สามารถรักษาตำแหน่งเจ้าสังเวียนได้สามงวดก็จะได้เงินเดือนรายปี 200,000 หยวน ถ้ารักษาตำแหน่งได้หกงวด ก็จะได้เพิ่มเป็นสองเท่าคือ 400,000 หยวน นี่อาจจะเป็นเงินที่เขาหามาได้เร็วที่สุดในตอนนี้แล้ว

เงินก้อนนี้ ต้องเอามาให้ได้!

[จบตอน]