จากขอทานสู่จอมเซียน ด้วยระบบบัญชาสรรพสิ่ง 010 เจอแล้ว

จากขอทานสู่จอมเซียน ด้วยระบบบัญชาสรรพสิ่ง 010 เจอแล้ว

เปรี๊ยะปร๊ะ!

ประกายไฟสลัว แต่ก็ส่องสว่างไปทั่วถ้ำ

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองคนยืนประจันหน้ากัน

พวกเขาเติมไม้แห้งไปพลาง มองดูเงาร่างงดงามสองร่างอย่างเย็นชาไปพลาง

“คุณหนูหร่วนชิง ข้าขอถามเป็นครั้งสุดท้าย สมบัติลับของตระกูลหร่วนอยู่ที่ใด”

“สยงฉี่ ท่านพ่อของข้ามีบุญคุณต่อเจ้าอย่างใหญ่หลวง แทบจะมองเจ้าเหมือนลูกในไส้ ทว่าเจ้ากลับทรยศตระกูล ฆ่าล้างตระกูลหร่วน เพียงเพื่อข่าวลือเรื่องสมบัติลับที่ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ”

หร่วนชิงล้มฟุบอยู่บนพื้น พยายามเงยหน้าขึ้นอย่างสุดกำลัง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“เจ้าต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน!”

“พี่ใหญ่สยง ดูเหมือนว่าปากของคุณหนูน้อยหร่วนจะยังแข็งอยู่มาก ให้ข้าช่วยสั่งสอนนางสักหน่อยดีหรือไม่ รับรองว่านางต้องยอมคายทุกอย่างออกมาแน่”

ชายวัยกลางคนที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงข้ามพี่ใหญ่สยง แววตาแฝงไปด้วยความโลภและลามก จ้องมองหร่วนชิงเขม็ง ราวกับสายตาสามารถทะลุทะลวงเสื้อผ้าได้

“สัตว์เดรัจฉาน เจ้าจะต้องได้รับกรรมตามสนอง บ้านข้าไม่เคยมีสมบัติลับอะไรนั่นเลย”

“ต่อให้มี ก็ไม่มีทางให้เจ้าได้ไปหรอก”

ยามนี้หร่วนอวี้ที่นิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา

บิดามารดาที่รักใคร่เอ็นดูนาง ถูกคนตรงหน้าสังหารทิ้งชั่วข้ามคืน ประสบการณ์เช่นนี้ทำให้นางพังทลาย

สยงฉี่มีแววตาเย็นชาดังเดิม เติมฟืนแห้งอย่างเงียบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า

“คุณหนูทั้งสอง บางครั้งพวกท่านก็ไม่ได้หนักแน่นอย่างที่คิดหรอก หลังจากทนทุกข์ทรมานสักพัก ท้ายที่สุดก็ต้องบอกคำตอบแก่ข้าอยู่ดี”

“ทำไมต้องรนหาที่ตายด้วยเล่า”

สิ่งที่ตอบสนองมีเพียงดวงตาสองคู่ที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“พี่ใหญ่สยง หลังจากนี้ยกให้ข้าจัดการเอง รับรองว่าจะทำให้โฉมงามทั้งสองยอมรับสารภาพทุกอย่าง”

ชายวัยกลางคนมีรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า ร่างกายค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ดวงตาของหร่วนชิงและหร่วนอวี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความตาย

เวลานี้รัตติกาลดึกสงัด หิมะปลิวว่อน พวกนางไม่มีความหวังแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ประกายเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้น!

แสงวาบสายหนึ่งราวกับดาวตก พาดผ่านความมืดมิดของรัตติกาล

ฉึก!

ลูกธนูปักเข้าที่เบ้าตาของชายวัยกลางคนโดยตรง โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็น ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

เสียงโหยหวนอันน่าเวทนาดังก้องไปท่ามกลางพายุหิมะ

“หมอบลง!”

สยงฉี่ตวาดลั่น แนบตัวชิดผนังถ้ำในทันที เพื่อหลบหลีกลูกธนู

แต่สำหรับชายวัยกลางคนที่กำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรง มันสายไปเสียแล้ว

จางหยวนจู๋ยืนหยัดท่ามกลางพายุหิมะ แววตาเย็นชาและไร้ความปรานี

ถือธนู ง้างธนู ดึงสาย

ยิง!

ลูกธนูดั่งดาวตก พุ่งทะลุปาก เลือดสาดกระเซ็นเป็นหย่อมใหญ่ ทำให้เปลวไฟเริ่มริบหรี่ลง

ทั้งถ้ำอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้

“สหายท่านใดผ่านมาทางนี้ ไม่ทราบว่าพวกข้าได้ล่วงเกินสิ่งใดไป”

สยงฉี่ตะโกนเสียงดัง ศีรษะเอียงเล็กน้อยเพื่อยืนยันตำแหน่งของผู้ที่ลอบสังหาร แต่กลับมีเพียงความมืดมิดของรัตติกาลเท่านั้น

สภาพแวดล้อมเช่นนี้เสียเปรียบเขามากเกินไป

“สหาย แม่นางน้อยสองคนนี้ ข้าบังเอิญจับตัวมาได้ จะมอบให้เป็นของกำนัลดีหรือไม่”

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ ราวกับว่าภายนอกถ้ำไม่มีใครอยู่เลย

สยงฉี่มีสีหน้าเคร่งเครียด ชักดาบยาวออกมาจากแผ่นหลัง

หากเผชิญหน้ากันต่อไป เห็นได้ชัดว่าเขาได้เปรียบ อย่างไรเสียฝ่ายหนึ่งก็อยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ส่วนอีกฝ่ายก็อยู่ในถ้ำที่ค่อนข้างอบอุ่น

แต่ทว่าเขาไม่สามารถยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายจะมีพรรคพวกมาสนับสนุนหรือไม่

ดังนั้น จึงต้องจัดการศัตรูอย่างรวดเร็วและออกจากที่นี่ไป

แต่ก่อนหน้านั้น ต้องยืนยันเป้าหมายที่แท้จริงของอีกฝ่ายเสียก่อน

ความคิดต่าง ๆ นานาปะทุขึ้นในใจของสยงฉี่

พริบตาต่อมา ฝ่าเท้าออกแรง กระโดดพุ่งออกไปอย่างฉับพลัน ฟันไปทางพี่น้องสกุลหร่วน

เฟี้ยว! เฟี้ยว!

ลูกธนูสองดอกพุ่งเข้ามาที่หน้าอกของเขาแทบจะพร้อม ๆ กัน

ดาบยาวที่สยงฉี่ฟันไปข้างหน้า

หมุนวูบเดียว เก็บรวดเดียว ก็ขวางอยู่หน้าลูกธนูแล้ว

เคร้ง! ฉึก!

ลูกธนูดอกหนึ่งถูกปัดป้องไว้ได้ ส่วนอีกลูกหนึ่งเฉือนแขนจนเลือดสาดกระเซ็น

สยงฉี่มีสีหน้ามืดครึ้ม อีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลือพี่น้องสกุลหร่วน

มิเช่นนั้นตำแหน่งที่ยิงเมื่อครู่นี้ควรจะเป็นแขน หรือดาบยาว ไม่ใช่หน้าอกที่โดนลูกธนูได้ง่ายที่สุด

อย่างไรเสีย หากหน้าอกโดนธนู ตัวเขาก็ยังมีแรงเหลือพอที่จะฟันสตรีทั้งสองคนให้ตายได้

ศัตรูต้องการเพียงชีวิตของเขา ไม่สนใจความเป็นตายของพี่น้องสกุลหร่วน

เตะกองไฟไปหนึ่งที ฟืนไหม้และประกายไฟปลิวว่อน บดบังร่างของเขาเอาไว้

ภายใต้พายุหิมะ จางหยวนจู๋ถือธนูด้วยสองมือ หรี่ตาลงเล็กน้อย

“ข้าเห็นแล้ว!”

เอ่ยเบา ๆ แล้วง้างธนูยิงอีกครั้ง

ลูกธนูพุ่งรวดเร็ว ข้ามพายุหิมะไปในพริบตา และพุ่งเข้าไปในประกายไฟ

ปึ่ก!

ภายใต้เสียงทึบต่ำ ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมาดั่งหมีคลั่ง

พุ่งเข้ามาสังหารเขาอย่างรวดเร็ว

อีกฝ่ายใช้มือข้างหนึ่งปิดบังใบหน้า ส่วนมืออีกข้างกวัดแกว่งดาบยาว

จางหยวนจู๋มีสีหน้าเยือกเย็น ดึงลูกธนูออกจากกระบอกธนู และยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง

เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!

ประกายไฟจากการปะทะกันของโลหะ ส่องแสงวูบวาบในพายุหิมะอย่างต่อเนื่อง

ลูกธนูแต่ละดอกบ้างก็ถูกฟันขาด บ้างก็ทะลุเสื้อผ้าพุ่งเข้าสู่ร่างของศัตรู

ระยะทางสั้น ๆ เพียง 50 เมตร ทั่วร่างของสยงฉี่อาบไปด้วยเลือด แต่ความเร็วกลับเพิ่มขึ้น

กลิ่นอายอันน่าสลดใจอบอวลไปทั่วบริเวณ

จางหยวนจู๋มองร่างสูงใหญ่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แววตาแฝงไปด้วยความขบขัน

หันหลังกลับ!

วิ่ง!

“ไอ้หนู เจ้าสมควรตาย!”

เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดดังออกมาจากปากของสยงฉี่

เขายืนอยู่บนก้อนหินที่เด็กน้อยเคยยืนอยู่ มองดูศัตรูที่กำลังวิ่งหนี

ทันใดนั้น เสียงคำรามก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

ร่างผอมบางที่ห่างออกไปในครรลองสายตา หยุดชะงักลงทันที

ง้างธนู พาดลูกธนู จากนั้นก็หันหลังกลับ!

ยิง!

ลูกธนูอีกลูกพุ่งเข้าใส่ใบหน้าโดยตรง

สยงฉี่รีบตวัดดาบ ฟันลูกธนูจนขาดกระจุย

ยามนี้สยงฉี่มีสีหน้าดุร้าย เห็นได้ชัดว่าเข้าใจบางอย่างแล้ว อีกฝ่ายต้องการจะลากเขาไปตายทั้งเป็น

ในวินาทีนี้ นอกจากการพุ่งทะยานไปข้างหน้าเพื่อสังหารแล้ว ก็ไม่มีทางถอยหลังอีกต่อไป

ฆ่า!

แผดเสียงคำรามอย่างสุดกำลัง พุ่งเข้าสังหารราวกับคนบ้า

คนหนึ่งวิ่งหนี คนหนึ่งวิ่งไล่ ค่อย ๆ หายไปในป่า

เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว~

ลูกธนูถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง สาดกระเซ็นโลหิตบนร่างของชายฉกรรจ์ แต่ก็ไม่อาจชี้ขาดได้เสียที

และระยะห่างระหว่างคนทั้งสองก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

30 เมตร!

20 เมตร!

5 เมตร!

กระบอกธนูว่างเปล่า เด็กน้อยมองดูร่างที่พุ่งเข้ามาสังหารราวกับหมีขนาดยักษ์ด้วยความหวาดกลัว

“ไอ้ลูกชั่ว ไปตายเสียเถิด”

ใบหน้าของสยงฉี่แสยะยิ้มชั่วร้าย ท้ายที่สุดเขาก็เป็นผู้ชนะ

สองมือถือดาบ เตรียมฟันไปที่เอวของอีกฝ่าย

เขาต้องการฟันศัตรูขาดเป็นสองท่อน ให้ตายไปท่ามกลางเสียงโหยหวน

ใบหน้าที่หวาดกลัวของจางหยวนจู๋หายไปในพริบตาที่ชายฉกรรจ์เข้าใกล้ กลายเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

ฝ่าเท้าออกแรง กระโดดทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน

นิ้วทั้งห้าที่วางอยู่ตรงเอว กำด้ามดาบแน่น แล้วฟันออกไปอย่างแรง

ชั่วพริบตา ประกายดาบก็ระเบิดออก สว่างไสวและเย็นเยียบ

ราวกับแสงจันทร์ที่สาดส่อง เฉือนผ่านลำคอของชายฉกรรจ์อย่างแผ่วเบา ตัดผิวหนังและเนื้อขาด สะบั้นหลอดลม

ปัง!

ร่างสูงใหญ่ล้มลงข้างหลังจางหยวนจู๋ หิมะแตกกระจายเป็นหย่อม ๆ

ขอทานหันหลังกลับ มองดูชายฉกรรจ์ที่กำลังดิ้นรนชักกระตุกด้วยความสำราญใจ

สยงฉี่เบิกตากว้าง ใบหน้าดุร้าย

“ข้าไม่.. ยอมแพ้ เจ้าคนทร..”

จางหยวนจู๋ก้าวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งกระชากผมยาวของเขา ส่วนมืออีกข้างถือดาบฟันลงไปที่คอ

กร๊อบ!

ศีรษะทั้งใบถูกตัดขาด ถือไว้ในฝ่ามือ

มองดูใบหน้าที่ดุร้ายและสายตาที่ไม่ยินยอม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“ต่อให้มาอีกครั้ง ข้าก็จะฆ่าเจ้าอยู่ดี!”

เขาวางศีรษะไว้ด้านข้าง จางหยวนจู๋เริ่มค้นศพของสยงฉี่

ไม่นานตั๋วเงินหนึ่งกล่อง ดาบยาวหนึ่งเล่ม และหนังสือที่ห่อด้วยผ้าอาบน้ำมันหนึ่งเล่ม ก็ถูกเขาวางลงบนพื้นหิมะ

นี่คือของที่ริบได้ซึ่งรวบรวมมาจากซากศพ

ดาบยาวระดับสามัญ [คุณสมบัติ] จิตวิญญาณ สามารถเพิ่มทักษะวิชาดาบได้ระดับหนึ่ง ตั๋วเงินมีประมาณ 5,000 ถึง 6,000 ตำลึง

ส่วนหนังสือที่ห่อด้วยผ้าอาบน้ำมัน เขาได้ลองบัญชาดูแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีคุณสมบัติใด ๆ อีกทั้งเขายังไม่รู้จักตัวอักษรบนหนังสืออีกด้วย

เก็บของที่ริบได้ จางหยวนจู๋คว้าศีรษะไว้ ก้าวเดินไปทางถ้ำ

[จบตอน]