บทที่ 24 - อัดซ่าจู้

"ไอ้หลานเวร ปู่รอแกมาตั้งนานแล้ว!"

สิ้นเสียงตะโกนกึกก้อง ร่างของซ่าจู้ก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง ทำเอาหยางเสี่ยวเทาสะดุ้งโหยง

มองดูซ่าจู้ที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน โดยเฉพาะไม้นวดแป้งขนาดเท่าแขนในมือนั่น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันจะทำอะไร

หยางเสี่ยวเทาสับตีนแตกวิ่งหนีทันที พุ่งเข้าประตูบ้านสี่ประสานไปอย่างรวดเร็ว

ซ่าจู้เห็นหยางเสี่ยวเทาวิ่งเข้าบ้านสี่ประสาน ก็ยิ่งคลายกังวล ยังไงซะในบ้านนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็มีพ่อบ้านหนึ่งคอยออกหน้า เขาไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน

คิดได้ดังนั้น ก็ชูไม้นวดแป้งวิ่งไล่ตามเข้าไป

ตอนที่หยางเสี่ยวเทาวิ่งเข้าบ้านสี่ประสาน เขาตั้งสติได้แล้ว

สวีต้าเม่าจะเล่นงานเขา ซ่าจู้ก็จะเล่นงานเขา แต่เขาไม่ใช่ดินน้ำมันที่จะให้ใครมาปั้นเล่นง่ายๆ

ใครอยากเล่นงานเขา ก็ต้องเตรียมใจรับการแก้แค้น

แต่ในบ้านสี่ประสานนี้ คนที่อยากเห็นเขาซวยคงมีไม่น้อย

ดังนั้นจะหวังพึ่งพวกเดรัจฉานพวกนี้ให้มาช่วยตัดสินคงไม่ได้

นึกถึงท่าทางของซ่าจู้ คงจะเหมาว่าเรื่องวันนี้เป็นฝีมือเขา ถึงจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนเป่าหูซ่าจู้ และไม่รู้ว่าซ่าจู้แค่จะขู่หรือกะจะอัดเขาจริงๆ เหมือนที่เคยทำกับสวีต้าเม่า

แต่เขา หยางเสี่ยวเทา ไม่ใช่สวีต้าเม่า

แถมหยางเสี่ยวเทายังรู้ดีว่า การรับมือคนบ้าพลังอย่างซ่าจู้ หลักศีลธรรมอะไรใช้ไม่ได้ผลหรอก สู้ฝากรอยแผลไว้ให้มันจำฝังใจยังดีกว่า

ในต้นฉบับ พวกเดรัจฉานในบ้านนี้มักคิดว่าทุกเรื่องใช้ "น้ำใจ" เคลียร์ได้ ทุกเรื่องให้พ่อบ้านทั้งสามออกหน้าก็จบ

สองครั้งมานี้ที่หยางเสี่ยวเทาอ้างสำนักงานถนน ก็ทำให้พวกนั้นไปไม่เป็นแล้ว ยิ่งถ้าครั้งนี้เรียกตำรวจมา คงจะข่มขวัญคนพวกนี้ได้ดียิ่งขึ้น

ตัดสินใจแน่วแน่ ซ่าจู้ชอบต่อยคนไม่ใช่เหรอ? ชอบใช้กำปั้นแก้ปัญหาใช่ไหม? งั้นฉันจะใช้กำปั้นสอนวิธีเป็นคนให้แกเอง!

หยางเสี่ยวเทาคิดแผนการในเสี้ยววินาที มองดูซ่าจู้แล้วชะลอฝีเท้าลง รักษาระยะห่าง วิ่งเข้าไปในลานบ้าน

"ฆ่าคนแล้ว ซ่าจู้จะฆ่าคนแล้ว"

วิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง ทั่วทั้งบ้านสี่ประสานแตกตื่นทันที

ทุกคนรีบออกมาดู เห็นว่าเป็นหยางเสี่ยวเทากับซ่าจู้ ก็เงียบกริบ

พวกเมียๆ ที่กำลังทำกับข้าวก็ออกมามุงดู คนที่ว่างงานอยู่บ้านก็พิงประตูมองด้วยแววตาตื่นเต้น

หยางเสี่ยวเทาวิ่งวนอยู่ในลานบ้าน ซ่าจู้วิ่งไล่ด่าตามหลัง ไก่บินหมาเห่า วุ่นวายไปหมด

ซ่าจู้ค้นพบความรู้สึกที่คุ้นเคย เพียงแต่คนข้างหน้าไม่ใช่สวีต้าเม่า

"ใครก็เหมือนกัน ไอ้หลานเวร วันนี้จะทำให้รู้ว่าใครคือฟ้า ใครคือดิน ใครคือปู่ ใครคือหลาน"

มองดูฉากที่คุ้นเคยรอบตัว ซ่าจู้ยิ่งไล่กวดอย่างคึกคะนอง

ปากก็ตะโกนด่าอย่างห้ามไม่อยู่

"หยางเสี่ยวเทา ไอ้คนชั่วช้า วันนี้ปู่ไม่ตีแกให้ตาย ปู่จะยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแก!"

ไม้นวดแป้งในมือแหวกอากาศ ดูมีราศีเหมือนแม่ทัพออกศึก

"ซ่าจู้ นายอย่าใช้นามสกุลปู่เลย ใช้นามสกุล 'ซ่า' (งี่เง่า) น่ะดีแล้ว จะได้ไม่ต้องให้เหอต้าชิงกลับมาจัดการลูกอกตัญญูอย่างนาย"

หยางเสี่ยวเทาวิ่งไปด่าสวนไป คนดูรอบๆ หัวเราะครืน

ซ่าจู้หน้าแดงก่ำ ถึงปกติคนจะเรียกเขาว่าซ่าจู้ แต่เขาไม่ได้โง่จริงๆ สักหน่อย ใครมันจะไปแซ่ซ่า?

"ไอ้หลานเวร แน่จริงอย่าหนี วันนี้พ่อจะตีให้ตาย"

"ถุย ไอ้หลานชาย แกอย่าไล่สิ ปู่จะได้ไม่ต้องหนี!"

ทั้งสองวิ่งวนกันอยู่ในลานกลาง สามคนพ่อแม่ลูกตระกูลเจี่ยก็ออกมาดูละคร เจี่ยจางซื่อตบมือเชียร์ ปากก็ตะโกนด่า อยากให้หยางเสี่ยวเทาโดนตีตายๆ ไปซะ

เจี่ยตงซวี่ชูกำปั้น เชียร์ให้ซ่าจู้วิ่งเร็วๆ

ฉินไหวหรูยืนอยู่ตรงนั้น แววตาฉายแววตื่นเต้น

ตอนนี้ คนจากลานหน้าและลานหลังออกมามุงกันเยอะขึ้น

แต่พอเห็นว่าเป็นหยางเสี่ยวเทากับซ่าจู้ ไม่มีใครเข้ามาห้าม แม้แต่พ่อบ้านทั้งสามก็นั่งดูละครอยู่ข้างๆ

พวกเขาก็อยากให้หยางเสี่ยวเทาโดนสั่งสอนสักยก โทษฐานที่ช่วงนี้ทำตัวไม่ไว้หน้าใคร

อี้จงไห่ถึงกับถือแก้วสังกะสีค่อยๆ จิบน้ำ ท่าทางสบายอารมณ์เหมือนดูงิ้ว

ส่วนเรื่องจะเกิดเหตุร้ายหรือไม่ ในความทรงจำของพวกเขา ซ่าจู้ไม่เคยเสียเปรียบใคร และซ่าจู้ก็ลงมือรู้หนักเบา แค่ให้หยางเสี่ยวเทาเจ็บตัวสักสองสามวันก็หาย

เรื่องนี้ สวีต้าเม่าที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้ดีที่สุด

แต่สวีต้าเม่าในใจกลับเริ่มระแวง "ไอ้โง่สองตัวนั้นคงไม่ใช่รับเงินแล้วไม่ทำงานนะ!"

เห็นหยางเสี่ยวเทาวิ่งปร๋อ ไม่เหมือนคนโดนซ้อมมาเลย?

"ไม่ได้การ ต้องรีบไปทวงเงินคืนจากสองคนนั้น"

"แม่*เอ๊ย กล้าโกงเงินสวีต้าเม่า ใจกล้าเกินไปแล้ว"

สวีต้าเม่าคิดในใจ มองดูสองคนที่วิ่งไล่กันอยู่ ก็ตะโกนขึ้นว่า "ซ่าจู้ นายไม่ไหวนี่หว่า ไล่มาตั้งนานแล้ว หรือว่ายังกินข้าวไม่อิ่ม?"

"สวีต้าเม่า ไอ้สารเลว รอฉันจัดการหยางเสี่ยวเทาเสร็จก่อนเถอะ จะไปคิดบัญชีกับแก"

"ถุย คิดว่าฉันกลัวแกเหรอ ปู่ไม่ได้ถูกขู่จนโตนะเว้ย"

สวีต้าเม่าถอยหลังไปหน่อย ยืดคอเถียงอย่างปากเก่ง แต่ก็หันไปตะโกนใส่หยางเสี่ยวเทาว่า "หยางเสี่ยวเทา แกจะวิ่งทำไมวะ ลุยสิ อัดซ่าจู้ให้ตายไปเลย"

"ไอ้เลว ไอ้ซ่าเม่า!"

"ซ่าเม่า? แกด่าใครวะแม่*!"

สวีต้าเม่าได้ยินคำว่าซ่าเม่า ก็โมโหควันออกหู แต่ไม่กล้าลงสนาม ได้แต่ยุยงให้ทั้งสองคนตีกันอยู่ข้างๆ

ถึงตอนนั้น เขาจะได้เข้าไปแอบเตะสักสองที

อื้ม เตะใครก็สะใจทั้งนั้น

"พ่อบ้านหนึ่ง คุณไม่ห้ามหน่อยเหรอ?"

หยางเสี่ยวเทาเห็นคนมากันเยอะพอแล้ว วิ่งไปพลางตะโกนถามอี้จงไห่

เขารู้อยู่เต็มอกว่าตาแก่เจ้าเล่ห์อี้จงไห่ต้องทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่งั้นคงไม่นั่งเก๊กขรึมอยู่แบบนั้น

เป็นไปตามคาด อี้จงไห่ได้ยินแล้วก็มองสายตาของทุกคนที่จ้องมา จิบชาอย่างใจเย็น "เรื่องส่วนตัวของพวกเธอสองคน คนนอกอย่างเราไม่สะดวกเข้าไปยุ่ง"

"สัตว์!"

หยางเสี่ยวเทาสบถคำโต

ได้ พูดได้สมกับเป็นอี้จงไห่จริงๆ

วันหลังแกเจอดีแน่

"พ่อบ้านสอง พ่อบ้านสาม พวกคุณก็ไม่ห้ามเหรอ?"

หยางเสี่ยวเทาตะโกนถามอีก

พ่อบ้านสามหดคอไม่พูดอะไร เขาดูออกว่าหยางเสี่ยวเทาก็ไม่ใช่หมูในอวย ไปยุ่งด้วยไม่รู้จะมีปัญหาอะไรตามมา

ส่วนพ่อบ้านสองอารมณ์บ่อจอยอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะวางมาดผู้นำ โบกมือไล่ "แกอย่ามาตะโกนโหวกเหวก ให้ซ่าจู้ระบายอารมณ์หน่อย เร็วๆ เข้า อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของเพื่อนบ้าน"

"สัตว์"

คราวนี้หยางเสี่ยวเทาด่าออกมาดังๆ ทำเอาหลิวไห่จงหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว ถ้าไม่ติดว่าคนมองอยู่เยอะ คงพุ่งเข้าไปฉีกปากมันแล้ว

หยางเสี่ยวเทาโกรธจัด ฟังดูสิพูดจาภาษาคนหรือเปล่า สรุปคือเขาควรจะโดนอัดสินะ พูดซะดูดีมีความชอบธรรม

สมกับเป็นความคิดของพวกเดรัจฉานจริงๆ

"ในเมื่อพวกคุณไม่ห้าม งั้นเดี๋ยวถ้าเกิดอะไรขึ้นก็อย่าสะเออะมาห้ามก็แล้วกัน ไม่งั้น พ่อจะเล่นงานให้ยับ!"

เห็นคนมากันครบแล้ว ชำเลืองมองซ่าจู้ข้างหลัง ในใจส่งกระแสจิตหาตำแหน่งเสี่ยวเวย

ที่ลานกลางค่อนไปทางทิศใต้ มีต้นหวายจีน (ต้นไหว) อยู่ต้นหนึ่ง อายุพอสมควร หน้าร้อนใบเขียวชอุ่มให้ร่มเงาทั้งลานบ้าน

ตอนที่หยางเสี่ยวเทาวิ่งเข้ามา เสี่ยวเวยก็บินไปที่ต้นหวาย แล้วหายวับเข้าไปในลำต้น

ตอนนี้ ก็รอแค่คำสั่งของหยางเสี่ยวเทา

หยางเสี่ยวเทาวิ่งไปรอบๆ ต้นหวาย จงใจชะลอความเร็ว ซ่าจู้เห็นดังนั้นก็คำรามลั่นพุ่งเข้ามา

"ตอนนี้แหละ ขัดขามัน!"

หยางเสี่ยวเทาตะโกนสั่งในใจด้วยความตื่นเต้น

เสี่ยวเวยส่งเสียงตอบรับในใจ

ทันใดนั้น หน้าเท้าขวาของซ่าจู้ที่กำลังก้าวลง รากไม้ก็โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซ่าจู้ยังไม่ทันตั้งตัวก็สะดุดเข้าเต็มเปา

ร่างกายของซ่าจู้เสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ส่วนรากไม้นั้นก็หดกลับลงดินหายวับไป ไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย

"เยี่ยมมาก"

ในใจกดไลก์ให้เสี่ยวเวยหมื่นครั้ง

หยางเสี่ยวเทามองซ่าจู้ที่ตัวงอถลาเข้ามา แขนไขว่คว้ากลางอากาศ พยายามทรงตัวไม่ให้ล้ม

"มาได้สวย!"

หยางเสี่ยวเทามองซ่าจู้ที่ก้มหัววิ่งเข้ามา ตำแหน่งนี้ จังหวะนี้ ไม่ประเคนบาทาให้สักทีคงเสียน้ำใจที่เสี่ยวเวยอุตส่าห์ร่วมมือ

ยกขาขวาขึ้น เล็งเป้าไปที่หัวของซ่าจู้แล้วหวดเปรี้ยงเข้าไป

ปัง

โอ๊ย!

เท้าขวาปะทะเข้ากับศีรษะซ่าจู้เต็มๆ ซ่าจู้ที่กำลังพุ่งมาส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างกายเปลี่ยนทิศทางล้มกลิ้งไปกับพื้น

ซ่าจู้รู้สึกแค่ว่าร่างกายเสียสมดุล แล้วหัวก็โดนกระแทกอย่างแรง จากนั้นก็ลงไปนอนวัดพื้น

ไม้นวดแป้งหลุดมือกระเด็นไปข้างๆ พยายามเรียกสติ จะลุกขึ้นมา

แต่กลับเห็นไม้นวดแป้งถูกหยิบไป แล้วก็เห็นหยางเสี่ยวเทายืนค้ำหัวอยู่

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไล่"

ปัง

ไม้นวดแป้งฟาดลงกลางกบาลซ่าจู้ หัวปูดเป็นลูกมะนาวทันตาเห็น

ซ่าจู้เจ็บจนสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นกุมหัว

หยางเสี่ยวเทาเห็นแบบนั้น ยิ่งได้ใจ

"เก่งนักไม่ใช่เหรอ?"

ปัง

ตีหัวเดี๋ยวตาย เอาแค่แขนหักคงไม่เป็นไรมั้ง

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิด แต่เขาไม่คิดจะอธิบาย รอให้คนที่จัดการได้มาถึงค่อยพูดกันให้รู้เรื่อง

ความซวยนี้ ซ่าจู้ต้องรับไปเต็มๆ

ปัง

ปัง ปัง

ไม้นวดแป้งทำจากไม้หวายน้ำหนักกำลังดี ตีลงบนตัวซ่าจู้แล้วสะใจชะมัด

หยางเสี่ยวเทาตีรัว ลงแรงหนักหน่วง ซ่าจู้ที่อยู่ข้างล่างซวยหนัก

โอ๊ย

"อย่าตี อย่าตี!"

โอ๊ย

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ฝากไว้ก่อน รอฉันลุกขึ้นได้จะตีให้ตาย!"

"ยังกล้าขู่อีกเหรอ?"

ปัง ปัง ปัง

โอ๊ยๆๆ

ซ่าจู้ร้องโอดโอยไม่หยุด ปากก็พ่นคำอาฆาต ขู่ไปพลางพยายามจะลุกไปพลาง

แต่ทุกครั้งที่พยายามจะลุก ก็โดนหยางเสี่ยวเทาถีบคว่ำ แล้วตามด้วยพายุไม้พลอง

หลัง หน้าอก ต้นขา แขน ความเจ็บปวดระบมไปทั่วร่าง จนไม่รู้จะเอามือไปป้องตรงไหนดี

ในลานบ้าน ไทยมุงทั้งหลายอ้าปากค้างตะลึงงัน

เดิมทีเห็นซ่าจู้กำลังจะไล่ทัน พริบตาเดียวกลับเห็นซ่าจู้โดนหยางเสี่ยวเทาเตะคว่ำ แล้วก็ลงไปคลานหนีตายบนพื้น เสียงร้องโหยหวนดังระงม

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมกลายเป็นแบบนี้?

หลายคนขยี้ตา อยากดูให้ชัดว่าตาฝาดไปหรือเปล่า

"ดี เอาเลย อัดมัน!"

สวีต้าเม่าตะโกนเชียร์ เห็นสภาพซ่าจู้แบบนั้นแล้วสะใจสุดๆ รีบตะโกนออกมา

ตอนนี้ อี้จงไห่และคนอื่นๆ เพิ่งจะได้สติ เห็นซ่าจู้หมดทางสู้ นอนเอามือกุมหัวให้หยางเสี่ยวเทาใช้ไม้กระหน่ำตี ก็รีบโยนแก้วน้ำในมือทิ้ง

"หยุดมือ รีบหยุดเดี๋ยวนี้!"

อี้จงไห่ตะโกนอย่างร้อนรน หน้าแดงไปหมด

หยางเสี่ยวเทาได้ยินแต่ไม่สน ตลกตายล่ะ บอกให้หยุดก็หยุดเหรอ เมื่อกี้ตอนมันไล่ตีฉันทำไมไม่ห้าม?

เห็นหยางเสี่ยวเทายังตีไม่หยุด ไม่ฟังคำสั่งเขาเลย อี้จงไห่ก็ร้อนใจ แต่ไม่กล้าเข้าไปขวาง ไม้ที่หวดอยู่นั่นมันไม่มีตา

"ตงซวี่ กวงฉี พวกเธอรีบเข้าไปดึงตัวออกมา"

"เดี๋ยวซ่าจู้จะตายซะก่อน"

เจี่ยตงซวี่กับหลิวกวงฉีได้ยินก็รีบเข้าไปช่วย

แต่หลิวกวงฉีมีเล่ห์เหลี่ยม จงใจรั้งท้ายก้าวหนึ่ง

เจี่ยตงซวี่ในใจโมโหสุดขีด ไหนแกบอกว่าเป็นเทพสงครามบ้านสี่ประสานไงวะ?

ทำไมโดนเขากดลงกับพื้นถูไปมาแบบนี้?

ตกลงเก่งจริงหรือเปล่า?

คิดพลางยื่นมือจะไปดึงหยางเสี่ยวเทา

หยางเสี่ยวเทาสังเกตสถานการณ์รอบตัวอยู่แล้ว ซ่าจู้ตอนนี้โดนอัดจนโงหัวไม่ขึ้น ส่วนพวกเดรัจฉานที่มามุงดู เขาไม่ปล่อยไว้แน่

ฟึ่บ

เพียะ

อ๊าก~~~

มือเจี่ยตงซวี่เพิ่งจะแตะโดนตัวหยางเสี่ยวเทา ไม้นวดแป้งก็หวดสวนกลับมา ฟาดเข้าที่แขนอย่างจังจนเซถลา

เจี่ยตงซวี่ร้องลั่น กุมแขนกระโดดหนีไปข้างๆ หลิวกวงฉีที่ตามมาข้างหลังรีบถอยกรูด ดีใจที่เมื่อกี้ตัดสินใจช้าลงหน่อย

หยางเสี่ยวเทาหวดเสร็จ ก็หันกลับมาหวดซ่าจู้ต่อ

คราวนี้เขาลดความเร็วลง แต่ทุกไม้ที่ฟาดลงไปล้วนเน้นๆ หนักหน่วง เสียงร้องของซ่าจู้ยิ่งดังขึ้นไปอีก

เจี่ยตงซวี่กุมแขน มองดูหยางเสี่ยวเทาที่กำลังบ้าคลั่งกระหน่ำตีซ่าจู้ คำด่าที่เตรียมไว้จุกอยู่ที่คอ

เวลานี้ ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่อี้จงไห่ หลิวไห่จง และคนทั้งบ้านต่างก็ดูออกว่า หยางเสี่ยวเทาบ้าไปแล้ว

นี่มันกะจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

อี้จงไห่ใจจะขาด ถ้าซ่าจู้เป็นอะไรไป แล้วอนาคตเขาจะทำยังไง?

แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามทัพเลย

"ทำไงดี? ทำไงดี?"

"ใช่แล้ว รีบไปตามตำรวจ เร็วเข้า!"

(จบแล้ว)