บทที่ 6 - ชดใช้ค่าเสียหาย

แม่บ้านหนึ่งรีบเข้าไปประคองฉินไหวหรูให้ลุกขึ้น ท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอมนั้นยิ่งดูอิดโรย ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกสงสารจับใจ

มีเพียงหยางเสี่ยวเทาที่รู้ดีแก่ใจว่าฉินไหวหรูเป็นคนประเภทไหน อย่าเห็นว่าตอนนี้ดูไร้พิษสง แต่ในท้องไส้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

ด้วยศักยภาพที่ฝังลึกในกระดูก ขอแค่มีโอกาส นางก็จะทะยานขึ้นฟ้า กลายร่างเป็นดอกบัวขาวดูดเลือด

เหมือนกับตอนจบในซีรีส์ อาศัยความสวยและเล่ห์เหลี่ยม ร่วมมือกับพ่อบ้านหนึ่งควบคุมซ่าจู้จนกระดิกตัวไม่ได้ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับซ่าจู้ในตอนหลัง แต่ผู้หญิงที่ใส่ห่วงคุมกำเนิดจะออกไข่ได้ยังไง?

แสดงเจตนาชัดเจนว่าไม่อยากมีลูกให้ซ่าจู้ ต้องการตัดเชื้อสายตระกูลเหอให้สิ้นซาก

ต่อมา ลูกชายของซ่าจู้กับโหลวเสี่ยวเอ๋อกลับมา ก็ยังถูกนางเป่าหูจนเดินเป๋

ทำให้ซ่าจู้หมดเนื้อหมดตัว สุดท้ายต้องตายอย่างโดดเดี่ยว

ส่วนตัวนาง อาศัยโชคของตัวเอก ผลาญเงิน ผลาญบ้าน และผลาญวัยหนุ่มของซ่าจู้

แถมยังยึดกรรมสิทธิ์บ้านสี่ประสานทั้งหมดได้ในนามของ "บ้านพักคนชรา"

ไม่ต้องเดาก็รู้ จุดจบของบ้านสี่ประสานนี้ต้องตกเป็นของเจ้าหมาป่าตาขาวป้างเกิ่ง อย่าเห็นว่าตอนนี้บ้านสี่ประสานไม่มีราคา แต่อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า ด้วยราคาบ้านที่พุ่งทะยานในปักกิ่ง นี่มันเศรษฐีร้อยล้านชัดๆ!

สรุปสั้นๆ คือ ในซีรีส์ ภายใต้ "ความพยายาม" อย่างไม่หยุดยั้งของฉินไหวหรู ครอบครัวของพวกเขาก็ได้อยู่อย่างสุขสบาย และกลายเป็นผู้ชนะในที่สุด

ส่วนคนอื่นๆ ก็เป็นได้แค่ฉากหลัง เป็นบันไดให้เขาเหยียบย่ำ

เพียงแต่ว่า หยางเสี่ยวเทาที่เคยเป็นแค่ฉากหลัง ได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว

เขาไม่สนหรอกว่าใครจะเป็นตัวเอก ขอแค่ไม่มารังควานเขา เขาก็จะทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งมองไม่เห็น

แต่ถ้ามาแหยมกับเขา มาหาเรื่องเขา ก็อย่าโทษที่เขาจะบุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ

หยางเสี่ยวเทามองดูดอกบัวขาวที่กำลังแสดงละคร ในใจแสยะยิ้ม "แค่แสดงละครเหรอ? ทำเหมือนคนอื่นเขาทำไม่เป็นงั้นแหละ!"

ตุ้บ

ร่างที่โอนเอนจู่ๆ ก็พุ่งไปข้างหน้า วินาทีต่อมาทำท่าจะล้มฟุบลงกับพื้น

"ระวัง!"

หัวหน้าซุนที่อยู่ข้างๆ ตาไวรีบยื่นมือไปรับร่างหยางเสี่ยวเทาไว้ สัมผัสได้ถึงร่างกายที่ผอมแห้ง ก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมา

"เสี่ยวเทา เป็นอะไรไป?"

"เป็นยังไงบ้าง? เป็นอะไรมากไหม?"

หัวหน้าหวังถามด้วยความตื่นตระหนก หยางเสี่ยวเทาทำหน้าบิดเบี้ยว ชี้ไปที่ขาขวาของตัวเอง

หัวหน้าซุนเห็นดังนั้น รีบถลกขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นน่อง

ซี้ด~~~

ทันใดนั้น คนรอบข้างที่มองดูอยู่ต่างสูดปากด้วยความหวาดเสียว

หลังฝูงชน สวีต้าเม่าตัวเซวูบ

เขารู้ดี เมื่อวานเพื่อจะโชว์พาว เขาจงใจดึงขาโต๊ะออกมาฟาด รอยแผลบนขานั่นเป็นฝีมือเขานั่นแหละ!

"ใคร? ใครมันอำมหิตขนาดนี้?"

หัวหน้าซุนมองดูน่องที่บวมเป่ง ใบหน้าเย็นยะเยือก แผ่รังสีอำมหิตระดับหัวหน้าโรงงานออกมา ทำเอาคนรอบข้างเงียบกริบ บางคนถึงกับหดหัวถอยหลัง

"อี้จงไห่ บอกมา ว่าฝีมือใคร?"

หัวหน้าซุนชี้หน้าด่าอี้จงไห่ "นี่ยังเป็นแค่เด็ก กลับลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ นี่กะจะเอาให้ถึงตายเลยนะ!"

"ในฐานะพนักงานโรงงานเหล็กกล้า การทำร้ายร่างกายคนงานโรงงานเดียวกัน ถือเป็นอาชญากรรม!"

"อาชญากรรม!"

"ถ้าพวกคุณไม่พูด ผมจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาสอบสวนให้รู้เรื่อง"

หัวหน้าซุนตะโกนก้อง อี้จงไห่ก้มหน้า หลิวไห่จงหายใจหอบถี่ เมื่อวานเขาเป็นคนสั่งให้คนรุมยำหยางเสี่ยวเทา ตอนนั้นยังรู้สึกว่าตัวเองเท่ระเบิด แต่ตอนนี้ดูแล้ว มันคือการรนหาที่ตายชัดๆ!

"อี้จงไห่ หลิวไห่จง เหยียนฟู่กุ้ย พวกคุณต้องให้คำตอบกับฉัน!"

หัวหน้าหวังสีหน้าเรียบเฉย แต่คนที่คุ้นเคยจะรู้ดีว่า นี่คือความสงบก่อนพายุจะเข้า

ถ้าหัวหน้าหวังทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าต้องมีคนซวย

อี้จงไห่ย่อมรู้ดี แต่ตอนนี้จะให้เขาอธิบายยังไง?

ในกลุ่มคนที่รุมตี มีทั้งเจี่ยตงซวี่และซ่าจู้

สองคนนี้ ส่งใครออกไปเขาก็ปวดใจทั้งนั้น

ส่วนหลิวไห่จงยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งตัวเองออกไป ถ้าผลักหลิวกวงฉีออกไปรับหน้าแทนเขาไม่ว่าอะไร แต่ถ้ามาถึงตัวเขา ไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนเหยียนฟู่กุ้ยกลับทำตัวลอยตัวเหนือปัญหา เมื่อวานบ้านเขาอย่างมากก็แค่เหยียนเจี่ยเฉิงช่วย "นิดๆ หน่อยๆ" สาวไม่ถึงตัวเขาหรอก

เห็นทั้งสามคนไม่แสดงท่าที คนรอบข้างก็อึกอักไม่มีใครกล้าพูด หัวหน้าหวังแววตาเย็นชา หันไปพูดกับหัวหน้าโรงงานซุน

"เฒ่าซุน พนักงานโรงงานคุณถูกทำร้าย งั้นก็รบกวนให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของคุณมาจัดการเถอะ!"

หัวหน้าซุนพยักหน้า เขาเองก็ผิดหวังกับคนพวกนี้ โดยเฉพาะอี้จงไห่ ในโรงงานใครๆ ก็ชมว่าเป็นคนดี แต่ในบ้านนี้กลับมีเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ มันเปิดโลกทัศน์เขาจริงๆ

พอยินว่าจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเข้ามาแทรกแซง อี้จงไห่ก็ไม่อาจเป็นเต่าหดหัวได้อีกต่อไป รีบตะโกนขึ้นมา

"หัวหน้า หัวหน้าซุน เรื่องเล็กแค่นี้ เราจัดการกันเองในบ้านได้ครับ"

"ยังไงเมื่อวานก็มีเหตุมีผล ทั้งสองฝ่ายต่างขาดสติ เราไม่จำเป็นต้องให้ถึงมือฝ่ายรักษาความปลอดภัยหรอกครับ!"

อี้จงไห่พูดพลางไม่ลืมที่จะสะกิดหลิวไห่จง

"ใช่ครับหัวหน้า เมื่อวานพวกเราเข้าใจผิดกันจริงๆ!"

"เสี่ยวเทาก็ทำเกินไป แต่พวกเราก็เข้าใจ โดนแย่งเมียไป เป็นใครก็ต้องมีอารมณ์"

"แต่พวกเราก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ พ่อบ้านหนึ่งกับบ้านเจี่ยกำลังโมโห หัวหน้าครับ เรื่องนี้พวกเรามีความรับผิดชอบ พวกเรายินดีชดใช้!"

หลิวไห่จงพูดจบ อี้จงไห่กับเจี่ยตงซวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็มองตาขวาง นี่กะจะโยนขี้ให้พวกเขา แล้วตัวเองลอยตัวงั้นสิ

"ใช่ครับหัวหน้า เรื่องนี้พวกเราแค่ช่วยกันดู นี่ช่วยไปช่วยมากลายเป็นผิดซะได้! เฮ้อ!"

เหยียนฟู่กุ้ยฟังแล้วก็รีบแสดงจุดยืน วางตัวเองไว้ในตำแหน่งคนมุงดูที่หวังดี

"พวกหัวหมอทั้งนั้น!"

หยางเสี่ยวเทาได้ยินทั้งสองพูด ก็ลอบหัวเราะในใจ "พวกตาขาวมองแต่ผลประโยชน์จริงๆ!"

แต่หยางเสี่ยวเทาก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขารับบทผู้ถูกกระทำที่น่าสงสาร รอให้หัวหน้าหวังจัดการให้อย่างเดียว

ฉินไหวหรูที่เพิ่งลุกขึ้นยืนมองดูฉากตรงหน้า จ้องมองหยางเสี่ยวเทาด้วยความแค้นเคือง

โดนเขาทำแบบนี้ บรรยากาศน่าสงสารที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นก็พังทลายทันที จะแก้เกมตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

"ไอ้บ้า น่ารังเกียจที่สุด!"

"ตัวเองเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะไม่ยอมให้ฉันได้ดีอีก!"

"ทำไมถึงได้จิตใจอำมหิตขนาดนี้!"

ฉินไหวหรูบีบมือตัวเองแน่น แววตาซ่อนความอาฆาตไว้

เวลานี้ เจี่ยตงซวี่ก็ตาแดงก่ำมองมาที่หยางเสี่ยวเทา ท่าทางดุร้ายเหมือนอยากจะคว้ามีดมาสับเขาให้เละ

"หยางเสี่ยวเทา เมื่อวานแกมาป่วนงาน ทำไมไม่พูดบ้าง!"

เสียงคำรามราวกับมาจากนรกพ่นใส่หยางเสี่ยวเทา

เหยียนฟู่กุ้ยเห็นหัวหน้าไม่พูดอะไร ก็หันมามองหยางเสี่ยวเทา

"เสี่ยวเทา เธอเห็นไหมว่าทุกคนไม่ได้ตั้งใจ เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นเธอก็รู้ ต่อไปคนในบ้านก็ต้องอยู่กันอย่างสมานฉันท์ไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเห็นว่าพวกเราก็คนกันเอง ตอนพ่อเธออยู่ทุกคนก็ไปมาหาสู่กันตลอด เรื่องนี้ถ้าถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัย มันจะดูไม่จืดเอานะ!"

เหยียนฟู่กุ้ยพูดจาด้วยความหวังดีประสงค์ร้าย เป้าหมายมีแค่อย่างเดียว คือทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก

หัวหน้าหวังยืนอยู่ตรงนั้น ในใจคิดคำนวณมากกว่า หยางเสี่ยวเทาอยู่ที่นี่ ถ้าเล่นงานคนพวกนี้จนตาย ต่อไปคนที่จะลำบากก็คือหยางเสี่ยวเทาเอง

เธอช่วยเป็นแบ็คให้หยางเสี่ยวเทาได้ แต่ใช้ชีวิตแทนเขาไม่ได้

หยางเสี่ยวเทาก็มองออกว่าทุกคนคิดอะไร การมาที่นี่แล้วทำให้ยายแก่เจี่ยจางซื่อถูกจับตัวไปได้ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว ใครใช้ให้ยายแก่นั่นนินทาว่าร้ายบ้านเขาไปทั่ว จนกลายเป็นข้ออ้างให้ฉินไหวหรูถอนหมั้น

จะบอกว่าเรื่องนี้ ฉินไหวหรูผิดเจ็ดส่วน เจี่ยจางซื่อก็รับไปสามส่วน

ส่วนคนที่เหลือ หยางเสี่ยวเทาก็รู้ว่าครั้งนี้คงเล่นงานให้ตายไม่ได้ งั้นก็กอบโกยผลประโยชน์ให้มากที่สุด นั่นคือสิ่งที่ควรทำตอนนี้

"พ่อบ้านสาม เมื่อวานผมก็โมโหความหน้าด้านของบ้านนี้เหมือนกัน"

"แต่แผลบนตัวผมเนี่ย ของจริงนะครับ!"

ได้ยินหยางเสี่ยวเทาพูดแบบนี้ พ่อบ้านสามก็โล่งอก พ่อบ้านหนึ่งก็เงยหน้าขึ้น "เสี่ยวเทา เธอบอกมาว่าจะเอายังไง!"

หยางเสี่ยวเทาพยายามยันกายลุกขึ้น มองไปรอบๆ ด้านหลังซ่าจู้จ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชา สวีต้าเม่าอยากจะถอยหลังหนี แต่หลบสายตาหยางเสี่ยวเทาไม่พ้น

"ป้าหวัง เรื่องบานปลายไปก็ไม่เป็นผลดีกับบ้านสี่ประสานเรา ยายแก่เจี่ยก็ได้รับโทษที่สาสมแล้ว"

"แผลผมพักสักหน่อยก็คงหาย แต่ว่า ตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยครับ"

พูดจบ หยางเสี่ยวเทาก็ก้มหน้า แสดงท่าทางละอายใจ

หัวหน้าหวังเข้าไปประคองแขนหยางเสี่ยวเทา พูดด้วยความห่วงใย "เสี่ยวเทา เธอต้องลำบากแล้ว"

จากนั้นมองไปที่อี้จงไห่และคนอื่นๆ "ในเมื่อจะชดใช้ ก็พูดกันให้เคลียร์ต่อหน้าเลย"

"จะได้ไม่ต้องมาคิดบัญชีย้อนหลัง ถึงฉันจะเป็นแค่หัวหน้าสำนักงานเขต แต่ข้างบนฉันก็พอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ใครอยากลองของ ก็เข้ามา"

วินาทีนี้ หัวหน้าหวังแสดงอำนาจเต็มที่ คนตรงหน้าต่างพากันหลบเลี่ยง แม้แต่ซ่าจู้ที่สมองไม่เต็มบาท ก็ยังรู้ถึงน้ำหนักของคำพูดนี้ ไม่กล้าหือ

"เสี่ยวเทา บอกมา มีใครบ้าง?"

ตอนนี้หัวหน้าซุนก็ออกมาหนุนหลังหยางเสี่ยวเทา วันนี้เขาต้องทวงความยุติธรรมให้ได้

ไม่งั้น กลับไปโรงงานคงโดนคนนินทาลับหลังแย่

หยางเสี่ยวเทากวาดตามองรอบๆ สุดท้ายพูดด้วยความแน่วแน่ "ป้าหวัง ลุงซุน นอกจากเจี่ยตงซวี่บ้านเจี่ยแล้ว ยังมีสวีต้าเม่า เหออวี่จู้ หลิวกวงฉี และเหยียนเจี่ยเฉิง ห้าคนนี้ลงมือหนักที่สุด โดยเฉพาะสวีต้าเม่า ขาผมนี่แหละเขาเป็นคนทุบ"

หยางเสี่ยวเทาไม่สนใจสายตาอาฆาตของคนที่ถูกขานชื่อ ในเมื่อล่วงเกินกันแล้วก็เอาให้สุด อีกอย่างเขาเป็นผู้ทะลุมิติที่มีระบบ จะไปกลัวอะไรกับคนพื้นเมืองในซีรีส์พวกนี้?

"เจี่ยตงซวี่ ในเมื่อฉินไหวหรูเป็นคนบ้านเจี่ยแล้ว ค่าสินสอดก่อนหน้านี้บ้านแกต้องจ่าย"

"ทีนี้ ค่าทำขวัญจะจ่ายเท่าไหร่ ว่ามา"

เจี่ยตงซวี่ได้ยิน อ้าปากแล้วก็หุบ กลัวว่าให้เยอะไปจะโดนแม่ด่า อีกอย่างเงินในบ้านแม่เป็นคนเก็บ ตอนนี้แม่โดนจับไปแล้ว เขาจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย

อี้จงไห่เห็นท่าไม่ดี เลยตอบแทน

"หัวหน้าหวัง คุณดูนี่นะ หยางเสี่ยวเทามาหาเรื่องก็ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่ง ลูกศิษย์ผมลงมือหนักไปหน่อย งั้นชดใช้ห้าหยวนเป็นไง?"

ห้าหยวน พอให้หยางเสี่ยวเทาหาหมอได้แล้ว นี่อี้จงไห่พูดเผื่อไว้เยอะหน่อย จะได้ไม่ต้องมีปัญหาอีก

หัวหน้าหวังพอใจ พยักหน้ารับ

อี้จงไห่ควักเงินยี่สิบห้าหยวนออกมาจากกระเป๋า ส่งให้ถึงมือหยางเสี่ยวเทาด้วยตัวเอง แววตาเป็นประกายประหลาด

"เสี่ยวเทา รักษาตัวให้ดี พวกเราอยู่บ้านเดียวกัน วันข้างหน้ายังต้องพึ่งพาอาศัยกันนะ"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้า ตอบกลับเรียบๆ "ขอบคุณครับพ่อบ้านหนึ่ง"

พ่อบ้านหนึ่งจ่ายค่าเสียหายแทนเจี่ยตงซวี่ แต่คนอื่นเขาไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย

ช่วยไม่ได้ หลิวไห่จงหวงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหลิวกวงฉี ควักห้าหยวนออกมาให้หยางเสี่ยวเทาเหมือนกัน

ส่วนเหยียนฟู่กุ้ย แม้จะอยากปฏิเสธ ให้เหยียนเจี่ยเฉิงหาทางเอง แต่ภายใต้สายตาคมกริบราวกับมีดของหัวหน้าหวังและหัวหน้าซุน ก็จำต้องควักเงินจ่ายแทนเหยียนเจี่ยเฉิง

นี่มันตั้งห้าหยวนเชียวนะ ครอบครัวเขาเดือนนึงมีรายได้แค่ 27 หยวน 5 เหมา หายไปหนึ่งในห้าทีเดียว ปวดใจจะตายอยู่แล้ว

ในใจหมายมั่นว่า ต่อไปถ้าเหยียนเจี่ยเฉิงทำงานแล้ว ต้องให้ส่งเงินเพิ่มเดือนละสองหยวน

ด้านหลัง ซ่าจู้เบ้ปาก ห้าหยวนสำหรับพ่อครัวระดับเก้าอย่างเขาถือว่าจิ๊บจ๊อย นอกจากเงินเดือน 31.5 หยวน เขายังมีรายได้พิเศษจากการรับจ๊อบงาน 'มงคลและอวมงคล' อีก แถมที่บ้านมีแค่เขากับน้องสาวเหออวี่สุ่ยสองคน ควักห้าหยวนเลยไม่เดือดร้อน

แต่ให้คนอื่นฟรีๆ แบบนี้ ในใจมันหงุดหงิดชะมัด

มองดูสายตาคนรอบข้าง ซ่าจู้จำใจเดินไปหาหยางเสี่ยวเทา สะบัดเงินห้าหยวนใส่มือ แต่แววตาดุร้ายไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

(จบแล้ว)