ความชำนาญ 009 ฉันปฏิเสธ

ความชำนาญ 009 ฉันปฏิเสธ

หมัดนี้ของคนที่ฝึกฝนมาตลอดทั้งปี คนธรรมดาไม่มีทางหลบพ้นได้เลย มันรวดเร็วและเต็มไปด้วยพละกำลัง

แม้จะออมแรงไว้ถึงเจ็ดส่วน แต่ก็มากพอที่จะทำให้คนธรรมดาล้มลงและหมดสภาพการต่อสู้ไปชั่วขณะ ไม่ใช่แค่การป้องกันหรือหลบหลีกง่าย ๆ จะเอาอยู่

ต่อให้เป็นในกรงแปดเหลี่ยม หมัดของจางขุยก็ยังรุนแรงจนไม่มีใครกล้ารับตรง ๆ

ลู่เหรินสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงลมจากหมัดที่พุ่งปะทะใบหน้า

หมอนี่!

ขาซ้ายของลู่เหรินถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อยันพื้น มือขวาปล่อยหมัดฮุกซัดกลับไปอย่างแรง

จางขุยไม่ได้มีเจตนาจะหลบหมัดของลู่เหรินแม้แต่น้อย เขายกแขนขึ้นมาบล็อกเอาไว้

ปัง!

“พละกำลังไม่เลวเลยนี่!”

จางขุยประหลาดใจเล็กน้อย

“แต่น้ำหนักหมัดกระจายเกินไป แรงหลายส่วนสูญเปล่า”

จางขุยวิจารณ์ตามความเคยชิน

ลู่เหรินไม่พูดไม่จา เขาซัดหมัดอัปเปอร์คัตซ้ายพุ่งเป้าไปที่ปลายคางของจางขุยอย่างใจเย็น

จางขุยเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย เอวบิดเล็กน้อย ส่งแรงจากการถีบเท้า หมัดกระแทกเข้าที่อุปกรณ์ป้องกันบริเวณหน้าอกของลู่เหรินในจังหวะที่เขาตั้งตัวไม่ทัน

ปัง!

เสียงทึบดังขึ้น หน้าอกของลู่เหรินรับหมัดนี้เข้าไปเต็ม ๆ

“อึก!”

ลู่เหรินส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้ ค่าจิตวิญญาณ 8 แต้มทำให้เขามองเห็นการเคลื่อนไหวของจางขุย แต่ร่างกายกลับตอบสนองไม่ทัน

ความคล่องตัวของเขาค่อนข้างต่ำ แม้จะอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน แต่เมื่อเทียบกับครูฝึกสอนการต่อสู้มืออาชีพอย่างจางขุยก็ยังถือว่าไม่พอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายจะต้องซ่อนฝีมือเอาไว้อย่างแน่นอน

[ติ๊ง! คุณถูกโจมตีกะทันหัน ค่าความชำนาญด้านกายภาพเพิ่มขึ้นแบบติดตัว +1]

เมื่อเห็นลู่เหรินตั้งหลักได้ จางขุยก็ไม่ได้โจมตีต่อ เขาถอดนวมออกแล้วพูดว่า “พอได้แล้ว ค่าตัวคู่ซ้อมชั่วโมงละ 400 สโมสรหักค่านายหน้า 100 ตกลงไหม?”

“ตกลง เริ่มงานได้เมื่อไหร่?”

จางขุยที่เดินลงจากเวทีตอบ “ได้ตลอดเวลา”

“ฉันอยากเริ่มตอนนี้เลย”

จางขุยไม่ได้แปลกใจ ดูเหมือนจะเคยเจอคนแบบลู่เหรินมาเยอะ เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปตะโกนว่า “เสี่ยวหลี่ มาพาเขาไปห้องคู่ซ้อมหน่อย!”

สิบนาทีต่อมา ลู่เหรินที่ยังไม่ได้ถอดอุปกรณ์ป้องกันยืนอยู่ในกรงแปดเหลี่ยม ในปากคาบฟันยาง

เสี่ยวหลี่ที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ป้องกันบนตัวลู่เหรินตบไหล่เขาเบา ๆ พลางถอนหายใจ “ร้อนเงินล่ะสิพวก?”

เมื่อเห็นลู่เหรินพยักหน้า เสี่ยวหลี่ก็ทำตัวสนิทสนมขึ้นมาทันที “คนที่มาทำงานนี้ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ อยากได้เงินไว ไม่อยากเดินสายมืด ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย ถ้าอยากได้เงินเยอะ ๆ ก็ต้องแลกด้วยร่างกายเท่านั้น”

หลังจากติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จ เขาก็ตบไหล่ลู่เหรินอีกครั้ง ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า “อยากฟังเคล็ดลับอะไรหน่อยไหม”

เพราะคาบฟันยางอยู่ เสียงของลู่เหรินจึงอู้อี้เล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอยากเรียนรู้ “ขอบใจ ว่ามาเลย”

อย่าดูถูกเคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้เด็ดขาด บางครั้งเคล็ดลับเหล่านี้ก็เป็นประโยชน์อย่างมหาศาล

เสี่ยวหลี่ชี้ไปที่คาง ชายโครง ดั้งจมูก ท้ายทอย และจุดตายต่าง ๆ ตามร่างกายของตัวเอง

“อย่าเอาส่วนพวกนี้ไปรับการโจมตีของคนอื่น โหนกแก้ม หน้าอก หน้าท้อง พยายามใช้ส่วนพวกนี้รับแรงกระแทกเข้าใจไหม อุปกรณ์ป้องกันนี่หนาพิเศษ มีพวกโง่บางคนไม่รู้อะไรเลย โดนอัดไม่กี่ครั้งก็ต้องหามออกไปแล้ว เงินก็ไม่ได้แถมยังต้องเสียค่ารักษาพยาบาลอีก”

“เข้าใจแล้ว ขอบใจ!” ลู่เหรินจดจำไว้ในใจ ค่าจิตวิญญาณที่สูงถึง 8 แต้มทำให้เขาจำคำพูดของเสี่ยวหลี่ได้อย่างแม่นยำ

เสี่ยวหลี่พยักหน้าเล็กน้อย “คนที่เรียกหาคู่ซ้อมที่นี่ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกมือใหม่ที่มาระบายอารมณ์กันทั้งนั้นแหละ แทบจะไม่มีทักษะการต่อสู้อะไรเลย ขอแค่ทำให้พวกเขารู้สึกสะใจก็พอ แน่นอนว่าแค่อาจจะนะ พวกที่ยอมจ่ายค่าคู่ซ้อมชั่วโมงละ 400 ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคนรวยนั่นแหละ นายก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอาล่ะ รออยู่นี่แป๊บนึง เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาแล้ว”

“ขอบใจที่เตือน!”

เขาปรับลมหายใจอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ที่ระบบแจ้งเตือนว่าเขาเริ่มสัมผัสเคล็ดลับการหายใจได้ในครั้งก่อน พละกำลังของเขาก็ฟื้นฟูได้เร็วมาก เขาถึงกับคาดหวังว่าการเรียนรู้การหายใจในอนาคตจะสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้เหมือนในเกม Call of Duty

ลู่เหรินมั่นใจเต็มร้อยว่าหากถึงจุดวิกฤตจุดหนึ่ง มันจะต้องกลายเป็นทักษะใหม่โผล่ขึ้นมาแน่

ผ่านไปราวสามถึงห้านาที เสี่ยวหลี่ก็พาชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ดูจากการแต่งตัวน่าจะอายุเกือบสี่สิบปี สวมกางเกงสแลค เสื้อเชิ้ต พุงพลุ้ยเล็กน้อย ผมร่วงจนหัวล้าน บางทีเส้นผมแต่ละเส้นอาจจะมีชื่อเรียกของมันด้วยซ้ำ

คนที่นั่งทำงานในออฟฟิศมาตลอดทั้งปี

ลู่เหรินประเมินอีกฝ่ายในใจ

เสี่ยวหลี่พูดว่า “ลู่เหริน นี่คือลูกค้าที่นายต้องซ้อมด้วย ดูแลเขาดี ๆ ล่ะ ฉันไปก่อนนะ!”

ผู้มาใหม่ยิ้มให้ลู่เหรินอย่างสุภาพ “สหาย เดี๋ยวต้องขออภัยล่วงหน้าแล้วนะ!”

ลู่เหรินส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร ดูมีมารยาทดี ท่าทางก็ดูเป็นผู้เป็นคน

ห้านาทีต่อมา ลู่เหรินสัมผัสได้ถึงเสียงแจ้งเตือนชุดใหญ่ในหัวว่าค่าความชำนาญด้านกายภาพเพิ่มขึ้นแบบติดตัว เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อมองดูชายวัยกลางคนที่เหนื่อยหอบจนล้มลงไปกองกับพื้น ก็อดเร่งเร้าไม่ได้ “คุณลูกค้า คุณเหมาไว้สองชั่วโมงเลยนะ”

คนธรรมดาที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน การต่อสู้อย่างดุเดือดเพียงห้านาทีก็สูญเสียพละกำลังไปอย่างมหาศาลแล้ว

ชายคนนั้นโบกมืออย่างอ่อนล้า หน้าดำหน้าแดง หอบหายใจแฮก ๆ และพูดว่า “ขอฉัน... ขอฉันพักหน่อย”

ลู่เหรินทำหน้าลำบากใจ “เอ่อ เถ้าแก่ เวลาพักก็รวมอยู่ในเวลาด้วยนะ”

ชายคนนั้นแทบจะแลบลิ้นออกมาอยู่แล้ว เขาฝืนโบกมือ “ไม่เป็นไร”

เมื่อมองดูลู่เหรินที่ไม่มีทีท่าผิดปกติใด ๆ ชายที่เริ่มหายใจเป็นปกติแล้วดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ เขาพูดว่า “สหาย นายถอดอุปกรณ์ป้องกันออกแล้วมาซ้อมกับฉัน ฉันจ่ายให้นายส่วนตัว 2,000 เลยเป็นไง?”

เล่นแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?

ลู่เหรินหันไปมองเสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่นอกกรงแปดเหลี่ยม เสี่ยวหลี่ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างยักไหล่ เป็นเชิงให้ลู่เหรินตัดสินใจเอง

ลู่เหรินเงียบไป เขาคำนวณในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ และพูดว่า “ช่างเถอะคุณลูกค้า ฉันคิดว่าตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

ไม่มีใครชอบถูกอัด ลู่เหรินก็เช่นกัน ต่อให้เป็นคู่ซ้อมก็เถอะ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แม้ว่าเขาจะมีค่าความชำนาญสถานะเพิ่มขึ้นก็ตาม

ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าลู่เหรินจะปฏิเสธ ความโกรธวาบขึ้นมาบนใบหน้า แต่ด้วยการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีทำให้เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “10,000 ล่ะ เป็นไง?”

10,000?!

ลู่เหรินมองเสียงแจ้งเตือนค่าความชำนาญของระบบในหัว เขาลังเลเล็กน้อย นี่... ดูเหมือนจะไม่เลวเลย

ได้ทั้งเงิน แถมยังได้เพิ่มค่าความชำนาญด้านกายภาพอีก

จะเห็นแก่ศักดิ์ศรีจนไม่เอาเงินก็คงไม่ได้

ลู่เหรินถอดอุปกรณ์ป้องกันออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้าง ๆ เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินยื่นไปตรงหน้าชายคนนั้น

ชายคนนั้นโอนเงิน 10,000 ให้ลู่เหรินอย่างไม่อิดออด ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันไปพักแป๊บนึง อีกครึ่งชั่วโมงมาต่อ”

เมื่อเห็นชายคนนั้นเดินจากไป เสี่ยวหลี่ก็เดินเข้าไปในกรงแปดเหลี่ยมแล้วพูดอย่างตื่นเต้น “ใช้ได้เลยนี่ลู่เหริน เพิ่งมาถึงก็เจอเศรษฐีหน้าโง่แล้ว อัดมันเลย เจ็บตัวนิดหน่อยจะเป็นไรไป! หายากมากนะ คนแบบนี้มองแวบเดียวก็รู้ว่ารวย แต่ความเครียดสูง จิตใจว่างเปล่า แถมยังเป็นพวกชอบควบคุมคนอื่น นายไม่เห็นเหรอ ตอนที่นายปฏิเสธ สีหน้าของหมอนั่นน่ะ”

[จบตอน]